Over mij – Marijke Hendriks

Een plek waar je even mag landen

Mijn leven draait om verbinding: met mezelf, met anderen, met het leven.

Ik geloof dat echte verbinding begint bij stilte, een diepe ademhaling en het voelen van je eigen hartslag. 

In alles wat ik doe, zoek ik de balans tussen lichtheid en diepgang, tussen aards en spiritueel, tussen lachen, huilen en loslaten.

Mijn pad van hoofd naar hart

Mijn leven is geen rechte weg geweest. Ik heb bergen beklommen, dalen doorkruist en onderweg geleerd dat pijn niet het einde hoeft te zijn, maar een poort naar dieper begrip.

"the wound is the place where the light enters in" ~ Rumi ~

Mijn man en ik kregen geen kinderen, ondanks vijf IVF-ICSI-trajecten. Dat gemis draag ik mee, niet als wond, maar als bron van zachtheid. Ook dit heeft heeft mij gevormd tot wie ik nu ben: een vrouw die durft te voelen, die stilte niet schuwt en die weet dat kwetsbaarheid een vorm van kracht is.

Uit ervaring weet ik hoe het voelt om te verdwalen in je hoofd en het contact met je lichaam te verliezen en ook hoe bevrijdend het is om dat contact stap voor stap (terug) te vinden met aandacht, ademhaling, aanraking en liefdevolle aanwezigheid. Daar heb ik wel even over gedaan. Ik groei - transformeer langzaam, gestaag en diepgaand. 

Wie ben ik nog meer?

Ik ben een mengeling van tegenpolen: zacht én stevig, gevoelig én krachtig, spiritueel én met mijn voeten in de klei.
Als hooggevoelige kan ik diep geraakt worden en tegelijk in lachen uitbarsten om de kleine dingen van het leven.

Ik hou van beeldspraak, van geuren, kleuren en ritme.
Van het ruisen van bomen in de ochtendmist, de geur van verse koffie en zachte kleding op mijn huid.
Van een cappuccino met schuim dat nét iets te snel inzakt, want dat is het leven ook: vergankelijk en mooi.

Vrouwen die bij mij in mijn praktijk komen, zeggen vaak dat ze zich bij mij gezien voelen.
Ik geloof dat heling begint bij oprechte aandacht, bij het mogen zijn wie je bent, zonder oordeel, zonder haast. Er hoeft nu niets opgelost te worden, alleen gezien, gehoord en ervaren worden.

"Sometimes it's just sitting with the shit ... and breath". 

Wat mij gevormd heeft

Als kind groeide ik op in een gezin, familie waarin aanraking niet vanzelfsprekend was. Een aai over mijn hoofd, schouderklopje, een knuffel, een arm om je heen, even vasthouden, nee, dat kende ik niet. Pas later ontdekte ik hoe helend aanraking kan zijn, hoe een hand op je schouder meer kan zeggen dan duizend woorden.

Die ontdekking was mijn ommekeer.
Ik leerde opnieuw te voelen, te ontvangen, te vertrouwen en ik ontdekte dat aanraking geen luxe is, maar een levensbehoefte.

Sindsdien heb ik me verdiept in o.a. Medische qi qong, Psycho-energetisch werken, Mindfulness, Innerlijk kindwerk, Archetypen en verder houd ik mij bezig met praktische spiritualiteit, voeten in aarde geven van wat de 'hemel' geeft. Niet om diploma’s te verzamelen (die zijn uiteindelijk weinig zeggend), maar om mezelf beter te leren kennen en om te leven vanuit liefde, bewustzijn en eenvoud. 

De kleine dingen waar ik blij van word

Ik geniet van:

• een vers boeket bloemen,
• het ritselen van bladeren onder mijn voeten,
• een goed gesprek bij kaarslicht, 
• een kind dat zingt, voorzichtig of moedig, 
• het eerste zonlicht dat door de gordijnen valt.

Ik hou van: 

- muziek, van barok tot jazz, van mantra’s tot rock,

~ omdat klank onze emoties een stem geeft ~

- chocola (behalve karamel-zeezout 😉),

- een glas fruitige zoete wijn op z’n tijd,

- de geur van de aarde na een regenbui.

- dieren.

Mijn lieve hond Buddy is sinds eind juli 2025 niet meer in levende lijve aanwezig, maar hij leeft voort in mijn hart met soms een (glim)lach en soms een traan. Nu deelt poes Bella, ‘pratend’ op z’n kats of soms slapend naast mij als ik schrijf of even stil ben. Ik merk dat ze nog een beetje van slag is en daarin probeer ik haar bij te staan.

Andere hond

Sinds eind oktober 2025 hebben wij een inmiddels 11-jarige hond uit een dierenopvangcentrum geadopteerd en hij heet Hem(mie). Op geen enkele wijze vervangt hij Buddy, maar hij brengt vreugde.

Zijn eerste baasje na ging mentaal en fysiek achteruit, kreeg de diagnose dementie en moest wegens verhuizing naar een zorgcentrum Hemmie achterlaten. Bij familie en bekenden geprobeerd te plaatsen, maar dat lukte helaas niet.

Hemmie is een zachtaardig, enthousiast beest en de goedheid zelve. Vanwege flinke verlatingsangst is in de meeste gevallen bij de sessies aanwezig als ze overdag zijn. Daarom probeer ik zoveel mogelijk de afspraken s avonds te plannen. 

De natuur, muziek, stilte, aanraking, een beeld, een gedicht, dat zijn de talen waarin ik leef.

Mijn wens & verlangen

Mijn wens is dat iedere vrouw zichzelf weer durft te voelen en te laten zien zoals ze is. 

• Dat ze thuiskomt in haar lijf, haar adem, haar ritme.
• Connectie ervaart tussen haar hart en bekken.
• Dat ze haar verhaal niet langer kleiner maakt, maar haar eigen ruimte inneemt met trots, zachtheid en kracht.

Want pas als een vrouw haar innerlijke vuur en haar zachtheid samenbrengt, ontstaat er iets magisch.